En we hebben dit jaar een nieuwe numéro uno in detop 880 van de jaren’80 bij Veronica. En zo scoren de heren een ‘triple’ bij Veronica, ze staan namelijk ook op 1 in de meest recente versies van detop 590(jaren’90) en de top 1000 aller tijden. Dit nummer was het debuut van de band die zou uitgroeien tot dé feelgoodband van de nineties, de grootste rockband ter wereld (en nog meer superlatieven). De plaat enterde op 24 september 1988 de top 40 in en behaalde in eerste instantie nummer 26. Na de doorbraak van de band met ‘Paradise city’ en ‘Patience’ en het album’Appetite for destruction’ ging de plaat in de herkansing en overtrof de eerste notering:nummer 24.
De band had in de jaren’80 zijn aanloopperiode en was in 1992 op het toppunt van hun roem. Daarna ging het bergafwaarts en gingen de leden ieder hun eigen weg. Ok, Axl ging in eerste instantie verder als eenmansband en verzamelde daarna een aantal nieuwe leden om zich heen. Dat resulteerde na jarenlange aankondigingen in het album’Chinese Democracy’. Een relatief klein succes t.o.v. de platenverkopen met de originele line-up.Gitarist Slash was eigenlijk het gezicht van de band , tot ongenoegen van Axl, en na zijn vertrek in 1995 was hij aanzienlijk succesvoller dan Axl. Na gelegenheidsband Slash’Snakepit , vele gastoptredens en zijn werk voor Velvet Revolver kondigde hij deze week zijn soloalbum aan. En gezien de massale medewerking belooft dit veel goeds.
Maar goed, terug naar de tijd dat het nog helemaal ok was tussen Slash, Axl, Duff, Izzy en Steven. Het gitaarriedeltje groeide tot een van de bekendste ooit en zette Slash als een van de beste gitaristen op deze planeet op de kaart. Het begon als een grap, tijdens een verveelmomentje en werd uiteindelijk een lied over Erin Everly, de toenmalige vrouw van Axl.
Sommige mensen vragen me wel eens: ‘Waarom heb je Berlin nog niet in je soundtracks-categorie gezet?’ Die hebben toch alleen maar een hitje vanwege een film in de top 40 gehad? Dan zeg ik:’Ken je ‘Like flames’? Nee? Was toch de tweede en laatste hit van de groep in de top 40. Wie heeft dan wel bijvoorbeeld die ene hit gescoord met een filmsoundtrack? Eh, neem Harold Faltermeyer. Zijn ‘Axel F’ was een van de grootste hits van 1985. Hij stond 13 weken in de top 40, waarvan 2 weken op 1 en was de nr 15 van de top40-jaarlijst. Toch weet niemand wat hij nu doet. Nou, hij is nog steeds een producer/componist, alleen richtte hij sinds begin jaren’90 zich niet meer zo op hits scoren.
Harold begon ooit als producer in een Duitse opnamestudio en via via kwam hij in Los Angeles terecht. Daarna ging het hard en werkte hij met alle grote jaren’80-artiesten die je maar kan bedenken. Ik noem een Billy Idol, Donna Summer en een Jennifer Rush. Into filmmuziek zijn,betekent vaak dat je plaat niet wordt uitgebracht op single en je het moet doen met een anoniem plekje op een soundtrackalbum. Dat was het lot van Harold, maar erg vond hij het niet. Hij had immers werk genoeg. Tussen filmmuziek door, nam hij o.a. het album ‘Behaviour’ met de Pet shop Boys op, en dat bleef hem credits geven. Zijn laatste stap in de muziek is tot nu toe Bonnie Tyler’s ‘All in one voice’.
In 1990 is hij teruggekeerd naar zijn thuisland Duitsland. “Na Tango & Cash besloot ik om terug te gaan en mijn kinderen op te laten groeien in Duitsland”, vertelde Faltermeyer in een interview uit 2006. Hij begon de Red Deer Studios in Munchen, waar hij gewoon verder ging met het produceren van (film)muziek. In 2002 heeft hij een tijdje in Wenen gezeten, om te werken aan de musical ‘Wake Up’. Dat was een groot succes, want de voorstelling draaide bijna twee jaar in het Raimund Theater in Wenen. Nu is is weer terug op zijn oude plek en voelt dat de cirkel rond is. “Ik denk dat het weer eens tijd is om te zijn waar ik ooit ben begonnen”, aldus Harold. Faltermeyer heeft weer hernieuwd contact met zijn management in Los Angeles, Creative Artists Agency. Hij heeft de soundtrack van het computerspel ‘Two Worlds’ gecomponeerd en dat smaakte naar meer. Hij wil zich nu weer gaan richten op het ding waarmee hij in het Nederland van 1985 één groot succes behaalde…filmmuziek. Want daar werd hij mee bekend in NL:deze film en deze plaat…
Rap en klassieke muziek, kan dat? Ja dat kan. Dat bewees de Rapsody. Goed, niemand kent het meer, maar bij een klein publiek blijft het een klassieker.Tot verrassing van iedereen werd ‘Prince Igor” een dikke top10-hit. Dat was een eenmalige samenwerking tussen Warren G. en Sissel. Warren G.? Dat was toch die rapper die samenwerkte met eneNate Dogg? Inderdaad, goed opgemerkt. Maar wat was nou dat Rapsody-gedoe?
Was een ideetje van Mercury Records. De Rapsody is geen band, maar meer een projectje. Het concept was simpel:Amerikaanse Rappers met Europese (opera)zangers of zangeressen,En het pakte goed uit. De combinatie van Rap en Klassieke muziek bleek een gouden greep. Het leidde dus tot een complete cd, namelijk ‘Overture:Hip Hop Meets Classic. En dat werd een gbroot succes, want het sprak een groot publiek aan. En hoe! Het bezorgde Warren zijn grootste hit in NL tot nu toe.
Toch was het Voor Warren weer zijn laatste succesje in de top 40, en dat terwijl hij in 1994 juist was hij doorgebroken met ”Regular’,het was een van de grootste hits van 1994. Deze plaat was zijn afscheid van de top 40, maar het project maakte de weg vrij voor andere rappers die in de picture wilden staan. Bijvoorbeeld die andere rapper die net een jaar eerder zijn comeback had gemaakt…
Kunnen videoclips nog shockeren? Nagenoeg niet. Toch was er vorig jaar een videoclip dat ophef en discussie veroorzaakte. Het betrof hier MGMT(Management) met ‘Kids’.
Het begon allemaal in december 2007. Op dat moment moest Jon Salmon een zelfgemaakte video inleveren vanwege een eindexamenproject. Het nummer had hij al, maar de clip…die niet. Hij vroeg zijn klasgenoten Abby Fuller and Rafael Pulido, die waren wel in voor een geintje. De video werd in een avond opgenomen…in de tuin van Jon met de kerstverlichting nog door de heg gehangen. Op verzoek van Rafael werden hun gezichten geschminkt, want hij wilde niet herkenbaar zijn en daarna nooit meer gelinkt kunnen worden aan dit project.Eenmalig dus, dat was de afspraak tussen de drie. Jon zette de clip echter stiekem op Youtube, zeker te weten dat Rafael er niet achter zou komen. Jon had er echter niet op gerekend dat de band MGMT de clip ook zou zien en contact zou opnemen om te vragen of Rafael en Abby in de volgende clip,’Electric feel’, wilden meespelen. Niet alleen de band zelf, maar in totaal 24 miljoen mensen hebben tot nu toe de clip bekeken. Tot zover niets aan de hand en voor het top40-publiek bleef de plaat ‘Kids’ ondanks het Youtube-succes ook daarna onbekend.
Op 3 juni vorig jaar werd echter deofficiële video losgelaten op het publiek. Onder leiding van regisseur Ray Tintori was er een bizarre clip opgenomen die kort daarna door MTV werd opgepikt. De camera volgt een kleuter die aan een stuk door wordt achtervolgd door monsters. De moeder(Joanna Newsom), ziet in de clip deze monsters juist niet en de kleuter blijft hysterisch huilen. Het kind lijkt doodsbang in de clip en je vraagt echt af of het kind niet daar iets aan over heeft gehouden. Volgens de band is het allemaal trucage. Op de Facebook-site van de band gaan ze ook in op de clip. Volgens de band wordt de bedoeling van de clip al in de eerste seconden uitgelegd d.m.v. een quote van Friedrich Nietzsche:“He who fights with monsters might take care lest he thereby become a monster … and if you gaze for long into an abyss, the abyss gazes also into you.” Verder wordt ook door hen benadrukt dat ‘No children were harmed in the making of this video.” Maar goed, een oude muziek en -marketingtheorie is het gegeven dat als er een schokkende, opvallende of provocerende clip uitkomt, de plaat zelf matig tot slecht is. Dat was hier niet het geval en was eigenlijk die nieuwe videoclip helemaal niet nodig voor deze plaat. Trouwens, ondanks de nieuwe versie werd het wederom geen top40-succes. Dus hieronder de fan-clip, waar het allemaal mee begon. Ik vind dat verhaal dan ook veel leuker.
ot slot nog een paar antwoorden op brandende vragen: dat de schmink zo afbladert bij Rafael, komt doordat er bij Abby veel meer aandacht aan het schminken was besteedt. De dansende meiden zijn Braziliaans of komen uit de clip van Eric Prydz. En de dansende weerman? Dat is Mark Thompson van Fox.
Na elke grote ramp worden er charity-singles opgenomen. Goed bedoeld, maar had eigenlijk niet nodig moeten zijn. Dit was ook zo’n eenmalig project in die categorie. Het Hillsborough-drama gaat de Britse geschiedenis in als het grootste voetbaldrama op haar grondgebied. Er zijn 94 mensen direct omgekomen door verdrukking, 766 mensen raakten gewond. maar liefst 300 mensen werden in het ziekenhuis opgenomen waar nog 2 mensen overleden.
Het drama vond plaats tijdens een halve finale in 1989 van de FA-Cup tussen Liverpool en Nottingham Forrest. Door een wegonderbreking hadden duizenden mensen vertraging. Bij aankomst wilden deze mensen allemaal tegelijk hun vak in, mede omdat de wedstrijd net was begonnen. Tussen deze supporters zaten veel mensen zonder kaartje en toen deze werden geweigerd in het vak ontstond er een bottleneck-effect: Mensen die terug wilden lopen konden niet meer uit het vak dat al vrij vol was en bij de ingang drukten horden mensen iedereen naar voren. Het gevolg was dat mensen die vooraan stonden letterlijk in de val zaten, omdat het vak was afgeschermd met een hek. Voor een aantal was het te laat, zij werden letterlijk verdrukt en hadden geen kans om dit te overleven.Nader onderzoek wees uit dat vooral te weinig politie de oorzaak is geweest. Er was te weinig controle en overzicht. Door dat gebrek ervan stonden er 3000 fans op een plek waar volgens latere rapporten maar 1600 hadden mogen staan. De aftermath was groot. Engeland was verslagen en naar aanleiding van deze ramp waren in nieuwe stadions alleen zitplaatsen mogelijk. Ook kennen Engelse stadions geen hekken meer voor de vakken, wat het hooliganisme sterk heeft gereduceerd. Heel Engeland leefde mee met Liverpool en zelfs de supporters van aartsvijand Everton legden bloemen neer.
Naar aanleiding van deze ramp werd er een single opgenomen door allemaal artiesten uit Liverpool:Holly Johnson, The Christians, Paul McCartney en Gerry Marsden. De plaat werd geproduceerd door het veelgenoemde trio op deze site, SAW. Gerry Marsden had de single met zijn Pacemakers al een keer opgenomen en dat hij werd betrokken bij deze plaat was logisch. Buiten het feit dat hij geboren was in Liverpool, heeft hij ook ‘You’ll never walk alone’ opgenomen, het lijflied van de Liverpool-supporters. De opbrengst ging volledig naar de nabestaanden van deze ramp. Logischerwijs werd de plaat in de UK no1 en hield het daar 3 weken vol. Ook in Nederland deed de single het best aardig. Hoewel het hier wat verder van ons afstond, behaalde het de 20e plek en hield het 5 weken vol. Deze eenmalig single van het gelegenheidscollectief gaat de geschiedenis in als de een-na grootste hit n.a.v. een voetbalramp in de top 40, na de plaat van Hans Kraaij Jr.’s ‘Er kan er altijd maar eentje winnen’, een nummer 3 uit 1997…
Een van de meest onderschatte bands blijft deze band uit Schotland. Ok, dat is mijn mening en is dus niet op feiten berust. Ik ben deze band blijven volgen nadat ik het debuutalbum uit de platenbak van Tower Records in Londen viste. De cd lag voor 5 pond al in de uitverkoop, want ze waren in eigen land al toe aan hun derde cd, namelijk ‘Swagger’. Dat was met kerst’94 en ik kende Gun in die tijd alleen van ‘Word up’. Dat was een cover van Cameo, een nr10 uit 1986, dat in Gun’s versie een hitje(nr 24, 5 wk) in NL was geweest. En dat is nu nog steeds de enige hit van de Schotten in NLT40…
Juist een cover van de Schotten sloeg aan bij ons aan de overkant, maar Gun bleek meer dan dat te zijn. Dat bewees het debuut ‘Taking on the world’ uit 1992. Vooral de titelsongen ‘Better days’ worden nog veelvuldig gedraaid op rockstations in de UK. Maar goed, dat zijn wel platen van vijf jaar na het ontstaan van de band. De band zelf bestond al veel eerder.De eerste line-up van de band was al gevormd in 1987, maar na het verkrijgen van een platencontract in 1989 ging het hard met de band. Na enkele wisselingen in de line-up en twee cd’s werd ‘Swagger’ in 1994 het grootste commerciële succes van de band. Vooral dus dankzij de single ‘Word up’. Ze kregen zelfs een MTV-award voor beste cover en de band leek door deze plaat door te breken in het buitenland. Maar door vooral een andere richting in te slaan met het nieuwe album 0141 632 6326 (genoemd naar een info-nr van de band)haakten fans af en kregen ze er weinig nieuwe bij. Ze besloten uit elkaar te gaan en om de fans warm te houden voor een mogelijke comeback kwam het compilatiealbum ‘The collection’ en het live-album ‘The River sessions’ uit.
Die comeback kwam er dan ook. Na tien jaar uit elkaar te zijn geweest, kwamen ze in 2008 weer terug met de cd Popkiller en een o.a. een nieuwe zanger. Zanger en boegbeeld Mark Rankin was vervangen door Toby Jepson. Dat was in overeenstemming met Mark, die zich ging richten op het scouten van talent en nu nog als scout werkt bij Mercury Records. Ok, terug naar 30 juli 1994, het moment dat deze plaat de top 40 binnnen denderde…
Vandaag werd bekend dat dat leuke liedje van Men at Work een beetjecreatief bij elkaar gescharreld zou zijn. Hoewel ze wel zo te boek staan in NL, waren ze geen echte eendagsvliegjes in ieder geval, want in 1983 stond ‘Overkill’ ook in de top 40. Maar goed, dat leuke fluitriedeltje in de plaat die het grote publiek wel kent, namelijk ‘down under’, was gejat. Het orgineel heet ‘Kookaburra sits in the old gum tree’.De componiste,Marion Sinclair, is al een tijdje overleden, maar de rechten lagen nog steeds bij uitgeverij Larrikin Music.
Bedenk dus goed, wat je met kinderliedjes doet…(Buma, read carefully, I write this only once)…Eigenlijk met elk liedje wat er wordt gezongen, want een van de bekendste liedjes ter wereld, misschien wel de bekendste, is tot 2030 beschermd met copyright.Alleen zingen in familiekring is bij wijze van gratis. Ik heb het over ‘Happy Birthday’. Echt waar.Het verhaal kort samengevat: De gezusters Midred en Patty Hill werkten in 1893 op een school. Mildred was een beetje aan het klooien met haar piano en kwam met het riedeltje wat we allemaal nu kennen als ‘Happy Birtday’. Op dat moment was die tekst nog niet geschreven en had Patty er ‘Goodmorning to you’ van gemaakt. In 1933 gebruikte Irving Berlin het nummer ‘Happy Birthday ‘in de musical ‘As thousands cheer’ en op dat moment spande Jessica Hill, de derde zuster, een rechtzaak aan wegens plagiaat. De rechter oordeelde dat er aantoonbaar bewijs was van gelijkenis tussen het orginele ‘Goodmorning’ en ‘Happy birthday’ en dat de rechten ook van dat nummer inderdaad bij de gezusters Hill lagen. In 1935 kwam het nummer officieel op naam van Hill te staan en zou 28 jaar duren. Maar rekent u mee? Deze periode werd verdubbeld zodat het uiteindelijk in 1991 zou aflopen. In 1976 kwam er echter een nieuwe wet die een duur van 75 jaar vanaf het eerste jaar bepaalde…dus dit jaar kan ik…
Nope,want later kwam er nog eens 20 jaar bovenop. Dus voor dit nummer geldt een periode van 95 jaar vanaf 1935, dus 2030. Laat maar. Zo leuk vond ik het nummer toch niet. Dan toch deze maar…
Februari is over het algemeen een overgangsmaand. Het popjaar begint dan vaak pas echt. Na het puinruimen in de top 40, zijn de meeste platen van het vorige jaar uit de top 40 verdwenen. Meestal, want de top 40 gaat zo langzaam tegenwoordig dat er deze week nog steeds 24 platen uit de top 40 2009 in de lijst staan, waarvan 8 in de top 10! Hoe anders was het voorheen, bijvoorbeeld op 3 februari 1996. Toen besloeg het aantal maar 18 platen en o ja, stond Luniz op nummer 1.
Wie wat? Het duo Yukmouth en Numskull, oftewel Luniz, kickten precies 14 jaar geleden 3 zeepdozen van de nummer 1. Goed, een week later overkwam hen hetzelfde door drie aussies, maar 1 week 1 is ook nummer 1. Met “I Got 5 on It” pakten ze toch onverwacht de koppositie en dat was best knap plaat voor een plaat die de uitvoerders zelf ook niet uit konden leggen. De uitdrukking “I Got 5 on It’ stond volgens velen voor een soort slang om aan te geven dat er maar 5 dollar te besteden was voor iets van 10 dollar. Dat iets kon van alles zijn, aldus de verhelderende uitleg van Numskull in die tijd. Dru Down, die meerapte op de remix van deze plaat suggereert in zijn deel van de tekst dat het om juist meer kan gaan, 500 dollar of een Mercedes-Benz 5-serie.
Whatever en lekker boeiend, de plaat was opgebouwd uit drie oude nummers: Club Nouveau’s ‘Why You Treat Me So Bad’(1986), Kool and the Gang’s ‘Jungle Boogie’ (1973) and Audio Two’s Top Billin’ (1987). De versie van Luniz deed iets wat deze andere platen niet deden:de nummer 1 bereiken. Daar bleef het dan ook bij, want Luniz bracht nog een album uit namelijk ‘Operation Stackola’, maar daarna was het voorbij voor de heren in de top 40.
\
