Prince-Batdance(1989)

In de winter staat het sterrenbeeld Orion bij ons aan de hemel. Vooral de zogenaamde gordel fascineerde mij al van jongs af aan. Velen met mij. Deze three amigo’s aan de hemel, in schuine lijn onder elkaar spreekt tot de verbeelding. Letterlijk, want in werkelijkheid staan ze lichtjaren(1 lichtjaar is 18 miljoen kilometer) van elkaar. En weer een illusie armer, vooral in afstand van de aarde. Alnitak, Alnilam en Mintaka staan dus zeker niet op een lijn. En zo kom ik op Batman. Huh?

‘The arms of Orion’ was een van de tracks op het ‘Batman’ album van Prince. Zo makkelijk het bruggetje, zo makkelijk zette Prince in 1989 ook dat album in elkaar. Althans, zo leek het. Prince was door toenmalig regisseur Tim Burton gevraagd om wat nummers te schrijven voor zijn Batman film. De film is in vele opzichten niet vergelijkbaar met ‘Batman Begins’ uit 2005, bijvoorbeeld omdat de versie uit ’89 wel een Oscar won. Maar goed, de reden dat Prince in eerste instantie werd gevraagd, was omdat de ’89-versie door de filmmaatschappij ‘te donker’ werd bevonden. Laten we het houden op andere tijden en tijdsgeest, de film was in vergelijking met de versies uit 2005/2008 namelijk een zonnetje. Want Batman ’89, daar waren we. Aan de hand van wat fragmenten uit de film ging Prince aan de slag. Een maand na het verzoek kwam hij met acht nummers, waaronder deze. Het nummer ‘Batdance’ sleutelde Prince in een nacht in elkaar aan de hand van quotes en muziek die in de film werden gebruikt. Uiteindelijk kwamen er maar vijf door Tim’s keuring en ‘Batdance’ haalde de film niet. Oh jammer, maar het haalde wel zijn eigen album, simpel ‘Batman’ genoemd. Velen denken nog steeds dat dit de enige originele soundtrack was van de film. Helaas, misgegokt. Er was een soundtrack met instrumentaal werk. Zegt natuurlijk wat over het succes van Prince zijn album.

Want dat instrumentale werk zijn we alweer vergeten. De soundtrack van Prince was daar in tegen geniaal. De nummers van het album hebben elk een hoofdkarakter centraal. Hoefde niet zo zeer in de film te zitten, want in de videoclip van ‘Batdance’ introduceert hij ook een nieuw karakter, Gemini. Gewoon bedacht en gespeeld door hemzelf en het is een combinatie van The Joker en Batman. Het album kon alleen maar een succes worden en dat werd het. In een jaar tijd scoorde hij 5 top40-hits en de allergrootste was dus ‘Batdance’. Niet echt geschikt voor een playbackshow. En o ja, vele critici vonden dit vanzelfsprekend niet zijn beste werk. Dat boeide hem niet, het publiek niet en vooral ‘If I want sax, I call’ Candy Dulfer haalde haar schouders op. Zij werd namelijk wereldberoemd door ‘Partyman’, een andere track op het album.

Guns N’Roses – Sweet child o’ mine (1988)

Wat als…is een zo niet leuk programma op RTL 4. Maar wat als Slash uit verveling een potje was gaan tafeltennissen? Wat als Axl Rose Erin Everly nooit had ontmoet? En wat als de band het oorspronkelijke idee voor de clip had uitgevoerd voor deze plaat? Dan was ‘Sweet child o’mine’ nooit tot een klassieker uitgegroeid. Ze bestaan nog steeds, maar het succes is niet te vergelijken met de tijd dat Slash nog in de band zat. Want laten we eerlijk zijn, gitarist Slash was het gezicht van de band.

En het genie achter deze plaat. Slash verveelde zich op een moment zo, dat hij maar wat op zijn gitaar begon te spelen. Er zat eigenlijk geen gedachte achter, maar Axl was meteen enthousiast. Hij had namelijk een gedicht geschreven over zijn vriendin en aanstaande vrouw Erin Everly, dochter van Don Everly. Het riedeltje was net dat extra element wat hij zocht bij het nummer. Wellicht is dat de reden dat we de band daarom nu nog kennen. De band kreeg een contract en bracht het album ‘Appetite for destruction’uit bij Geffen Records. Na het floppen van ‘It’s so easy’ en ‘Welcome to the jungle’ was het erop of eronder voor de band en werd deze plaat als derde single uitgebracht. De band wilde graag een spraakmakende clip en Axl probeerde daarop zijn idee van een zwangere vrouw die bij haar bevalling in plaats van een baby een zak cocaïne baart, er door te krijgen. Puur symbolisch, omdat onderwerp Erin – in tegenstelling tot Axl- niet bekend stond als een drugsgebruikster. Sterker nog, ze heeft het bijna niet na kunnen vertellen nadat voormalig drummer Steven Adler klooide met zijn eigen drugs. Wat dan ook, het ging de platenmaatschappij veel te ver want deze clip zou nooit worden gedraaid op het (toen nog) invloedrijke MTV. En juist op dat punt wilde Geffen geen risico nemen. Op dat moment zeker niet, de hoes van ‘Appetite..’ was al door toedoen van MTV aangepast. Veilig werd er ook gekozen voor een clip met alleen de band en close-ups bij het gitaarspel van Slash. Dat werd juist de doorbraak van de band en zo groeide de plaat uit tot een klassieker.

Er was hier geen controversiële clip nodig, dus dat idee is ook allang vergeten. Net als de aanleiding, Erin Everly. Dat huwelijk duurde amper een jaar. Maar de impact van het nummer dendert daar in tegen nog steeds door. Niet alleen staat het nummer in de top van alle denkbare lijsten(nummer 2 van de top 880 bijvoorbeeld), ook groeide het verveelmomentje van Slash recent weer eens uit tot beste gitaarsolo aller tijden.

Niet bepaald vervelend, terwijl het daar allemaal mee begon.

De ereronde: Rolling Stones – Undercover of the night(1983)

Vandaag is de Top 880 weer begonnen bij Radio Veronica. De lijst verandert in de top ook dit jaar niet zoveel, daarom is leuker om te kijken welke plaat nog net de lijst heeft gehaald. Op nummer 880 staat dit jaar ‘Undercover of the night’van de Rolling Stones.

Het is het een van de opvallendste platen van de Stones in de 80′s. Dat kwam vooral door het politieke karakter van het nummer, het was een aanklacht tegen de wantoestanden in Midden-Amerika van de 80′s. Met nadruk de toestanden in Nicaraqua, Argentinië en Chili komen aan bod. De bijbehorende videoclip werd vrijwel overal geboycot omdat het materiaal gewelddadig was. Mick Jagger vertelde later dat het nummer veel tijd heeft gekost qua productie, dat hij het zelf een goed nummer vond, maar dat controversiële nummers met betrekking tot politiek zelden succesvol zijn. Kan kloppen, maar de aandacht was er. Het nummer zette het bijhorende album ‘Undercover’ op de kaart en dat is een album waar de fans nog niet over uit zijn. Was het goed, was het een van de mindere albums? Hoe dan ook, het nummer zelf leverde de band een dikke top10-hit op. Op 7 januari 1984 had ‘Undercover of the night’ de ereronde op plaats 40 in de Nederlandse top 40 en dachten we dat het nummer nooit meer in een hitlijst zou terugkeren. Nu in 2012 blijkt het tegendeel waar. Met weer een ereronde op de laatste plaats is de plaat in de top 880 niet vergeten.

OMC- How Bizarre(1996)

Laten we na een rits 80′s platen weer eens teruggaan naar de 90′s. Daar hadden we ook van die eenmalige hits en een van de leukste was toch wel ‘How bizarre’. Het was echt zo’n plaat die aan alle punten voldeed van een eendagsvlieg: Leuk liedje,check. Piekte op 11, verdween geruisloos weer uit de top 40, check. Niemand herinnert zich meer de groep en/of naam van het nummer, check. Zodra de dj het nummer instart, dan schreeuwt het publiek een collectief ‘O ja!’, check. En zo zijn ze weer even terug, check. Wie? De Otara Millionaires Club, oftewel OMC. Leuk man, maar wie waren dat dan alweer?

Het was de groep rond Pauly Fuemana, voormalig ganglid en afkomstig uit Otara. Dat is juist een van de armste voorsteden in Australië. Een groepsnaam met een dus. Hoewel groepsnaam? Het was eigenlijk een duo:buiten zanger Pauly Fuemana bestond het uit producer Alan Jansson. Dat was dus niet de man op de achterbank. Even kijken, hoe begon het nummer alweer? ‘Brother Pele’s in the back, sweet Zina’s in the front’… Wie is die Zina op de bijrijdersstoel? Dat is Zina Siapaia, die een gastoptreden had op de plaat. Aha. Nu we iedereen hebben voorgesteld, terug naar de plaat. Naast de single was ‘How Bizarre’ ook de naam van het debuutalbum. Het was het resultaat van de zanglessen die Pauly in de gevangenis had gehad. Dat album was in de US erg succesvol, zeker. Alleen opmerkelijk aan het succes was het feit dat de gelijknamige single daar nooit werd uitgebracht. Kon niet. Het was namelijk een only promo-single en die kunnen daar simpelweg de platenzaken en hitlijsten niet in. Daardoor hoorden de Amerikanen een jaar lang dat leuke liedje op de radio, maar konden ze het nergens krijgen. Het album liet daarbij op zich wachten omdat het nog niet af was, daardoor kwam het een jaar later uit.

In Nederland deden we het net andersom. De single was al een jaar te koop, maar het album ging volledig langs ons heen. Net als de het andere uitgebrachte werk van OMC. Na een rits hits in vooral Oceanië en een korte solo-carrière van Pauly, maakte het duo met Lucy Lawless(inderdaad, Xena) in 2007 weer een comeback met de single ’4 All of Us’. De plaat waarin Pauly definitief lijkt af te rekenen met zijn verleden, luidde een tweede periode voor de act in.Een zeer korte periode, want in 2010 overleed Pauly na een kort ziekbed. En zo blijft de zanger, die zijn leven beterde door de muziek in te gaan, voor altijd die eendagsvlieg in Nederland.

Met die ontzettend leuke plaat, check.

Masquerade – Guardian Angel( 1984)

Ik heb het al vaker gehad over Milli Vanilli,ik heb er zelfs een apart onderdeel op deze site aan gewijd. Het verhaal is bekend, met hun playbackshow wonnen ze een Grammy en dat leidde tot een van de grootste schandalen uit de muziekgeschiedenis en een dode. Dat laatste indirect dan. Maar twee jongens die maar wat playbackten op het podium en er een hit mee scoorden was niets nieuws. Neem bijvoorbeeld Masquerade. Zelfs Drafi Deutscher had geen idee wie die twee gozers waren die zijn plaat ‘Guardian Angel’ aan het playbacken waren. Hij vermoedde dat ze uit Hamburg kwamen, door de platenmaatschappij waren geronseld en hiermee wat bijklusten, maar verder was het hem een rotzorg. Hij had weer een hit. Ja hij.

Drafi was namelijk het duo, hij zong beide stemmen op het nummer. Zoals je aan zijn (artiesten)naam kan horen, was de man geen Italiaan. Dat was de Duitser Nino de Angelo wel qua afkomst. Logica ten top, Nino( echte roepnaam Dominico) nam juist de Duitse versie ‘Jenseits von Eden’ op en Drafi nam de Engelse versie voor zijn rekening. Alleen in Duitsland won Nino het qua verkoop. De opbrengst was trouwens in 2005 helemaal verdampt en Nino ging dat jaar failliet. Verdammt, zal Drafi ook hebben gedacht, dat zal mij nooit overkomen. Inderdaad, de man scoorde vooral in thuisland rijen hits. Hij heeft dan een grote invloed gehad op de Duitse muziekwereld. Had, want de man overleed in 2006.

En als je je nog steeds afvraagt wie is die Drafi dude nou was: Check zijn bio of gewoon het hitdossier, hij is onder talloze artiestenamen bekend( ik noem een Mr Walkie Talkie). Om je het wat makkelijker te maken: hij heeft in Nederland wel eens nummer 1 gestaan. Dat was in de zomer van 1987 samen met Oliver Simon als het duo Mixed Emotions. Geen maskers deze keer en hij liet Oliver ook zingen. OK, gezien Drafi’s muziekverleden hebben sommige mensen hier wel mixed emotions bij, maar hij kwam overal mee weg.

Zelfs met een hele foute act, gezien de videoclip hieronder.

Dead or Alive-You spin me around(like a record) (1984)

Ik vertelde al zo vaak over de successen uit de SAW-stal, maar het allereerste succes hadden ze al in 1985. In dat jaar scoorden ze hun allereerste nummer 1 in de UK, na amper een jaar samenwerking met elkaar. Het zou de eerste van in totaal 13 nummer 1-hits worden voor het trio, waarvan er 7 in 1989 alleen,een ongekende prestatie. De samenwerking van het trio heeft officieel 7 jaar(1984-1991) bestaan en in 1993 gingen het overgebleven duo Stock en Waterman ook uit elkaar. Dat was kort samengevat de dominantie van het producertrio in de laatste helft van de jaren’80.

Maar het waren niet altijd zekere hits bij deze gasten. ‘You spin me around’ deed er maar liefst 14 weken over om de nummer 1 te bereiken en daarmee was het in die tijd de langzaamste nummer 1 ooit in de UK. Als je de Britse lijsten een beetje kent, dan is dat dan ook een uitzondering, vaak wordt het succes van de plaat al bepaald door de notering in zijn eerste week. Dan had je ook nog de factor…eigenlijk de groep zelf. Dead or Alive was al opgericht in 1980 met als uithangbord zanger Pete Burns. Ze hadden in 1984 een keer een klein hitje gehad met ‘That’s the way I like it’, maar met een 22e plek was dat een klein voetnootje in de Britse muziekgeschiedenis. En dat zouden ze zijn gebleven als SAW zich er niet mee hadden bemoeid.

Die ene hit veranderde alles. Hoewel? Ze haalden na ‘You spin me around’ nog negen keer de Britse charts,dat ging dus een stuk makkelijker. Toch is deze nummer 1 achteraf een toevalstreffer geweest qua notering en de band slaagde er tot 2006 zelfs niet meer in om de top 10 te bereiken in de UK. In dat jaar scoorde de band dan eindelijk weer een dikke top10-hit met heel verrassend…’You spin me around’. Ja, daar was wel een optreden van Pete in Big Brother voor nodig. En what about Nederland? Bij ons is het allemaal bij 1985 gebleven, maar met ook ‘Lover come back to me’ in de boeken, mogen we het geen eendagsvlieg noemen.

En dan de hamvraag over de band:Dead or Alive? Alive, met Pete in zijn eentje op het podium. In 2009 waarde de geest van de groep in ieder geval nog een keer rond in de top 40. In dat jaar shopte Flo-Rida samen met Kesha bij het nummer en scoorden ze met ‘Right round’ een enorme hit.

New Order-Blue Monday(1983)

Vandaag is het Blue Monday, de meest depressieve maandag van het jaar. Althans, volgens Cliff Arnall. Hij baseert zich op een wiskundige formule, zegt ie. Het is gebaseerd op de factoren van het breken van goede voornemens, de lange weg naar een nieuwe vakantie en gewoon omdat januari een ***maand is. Klopt natuurlijk van geen kant. Ik ben op de derde maandag van januari blij dat we van die feestdagen af zijn , ik doe niet aan voornemens en in deze maand boek ik mijn vakantie.Van deze maandag werd er vorig jaar dan ook verrassend gemeld dat de man met Blue Monday gewoon aan het PR-stunten is.

Mooi, dan maar een Blue Monday dat wel bestaat:die van New Order. Het is allereerst een typische New order-plaat: vage tekst (vermoedelijk gaat het drugsverslaving) en de titel komt niet voor in de tekst. Het groeide uit tot de bestverkochte 12″single evah en is in de jaren ’80 uitgegroeid tot een regelrechte klassieker. Lees maar de story van de plaat. Hoewel dit de bekendste plaat is van de heren, was er nog zo veel meer. In NL was het hun enige hit, en dat dan weer twee keer. In 1983 haalde het de nummer 3 en bleef 10 weken hangen. In 1988 ging het nummer in de remix van Quincy Jones en werd het weer een top10-hit:numero 5.

En dan het mysterie over die titel. Dat is er niet. Peter Hook van New order heeft een aantal jaar geleden aangegeven dat de titel van deze plaat nergens op slaat. Hij had een nummer van Fats Domino gevonden dat ook Blue Monday heette. De bandleden waren op het moment van schrijven niet op hun best en dat was op een maandag. En voila, de link was gemaakt. Zo werd deze Blue Monday een dansklassieker en wekte het weinig depressiviteit op. Zowel bij het publiek als bij de bandleden.

King – Love and pride (1985)

Het nieuwe jaar kent zijn tradities. Als de kerstboom weer op is geruimd, dan is er de Lakeside,oftewel het WK darts. Half januari is de wereldkampioen bij die bond bekend en dan kan het nieuwe jaar voor mij beginnen. Het darten ligt dan voor de rest van het jaar net als de kunstkerstboom weer ergens op de achtergrond. Maar het blijft in deze weken leuk en o ja, er is altijd wel een relletje. In deze editie is darter Ted Hankey de gebeten hond. Hij bekritiseerde gepensioneerd dart-icoon Bobby George omdat deze vanuit zijn luie stoel wat ongefundeerde kritiek gaf op Ted, iets met ‘Ted’ en ‘niet goed genoeg’. Ted heeft als darter daarop zijn pijlen laten spreken en staat gewoon in de halve finale, want Ted Hankey is immers king. Nee, dat niet helemaal waar, er is maar één Mervyn King en die is overgestapt naar de andere bond. Hoe je het ook bekijkt, Ted was geïrriteerd door de publieke opinie en sloeg terug. Zijn liefde voor het spelletje en zijn trots als speler kwam in het bedwang.

En zo komen we op het makkelijkste bruggetje ooit, King met ‘Love and pride’. Want wat was King alweer? Paul was King. Afgekort Paul King. Een band genoemd naar zijn leadzanger, kon niet lang goed gaan. Dat klopt, maar niet voordat de band werd gehyped door de media na een optreden aan het eind van 1984. Dat leidde tot een lucky shot voor die ene plaat ‘Love and pride’ en dat ene succesvolle album ‘Steps in time’. Want Paul bepaalde de songteksten en hij bepaalde ook het einde van de band. Nadat bij de band ook was doorgedrongen dat hij het uithangbord was en zij het decor, kon alleen nog die ene grote hit hun redden. Die kwam er met ‘Alone with you’ niet, en nadat de leadzanger volgens de platenmaatschappij te groot was geworden, kwam er die onvermijdelijke soloplaat. Dat leverde weinig ‘Joy’ bij het platenkopend publiek op, ondanks de titel van dat album. Ondanks een muzikale dip, kwam het allemaal goed. Hij vernietigde zo’n acht jaar later zelfs het album met zijn maatje Ray Cokes bij MTV. Dat kon hij gewoon doen, want Paul werd een van de populairste en bekendste vj’s van het toen nog fantastische MTV.

En hoe is het nu met hem? Hedendaags is hij nog still into music, hij is producer van programma’s voor MTV en VH1. Maar voor de nieuwe generatie is het natuurlijk die man die op het moment dat je na het uitgaan de tv aanzet, allerlei cd’s aanprijst .