Een keer maar nooit meer:Patty en Shift -Wonderful (1989)

Ik kom uit de tijd dat we in Nederland nog maar 2, later 3 publieke zenders hadden. Op de rand van de historische overgang naar commerciële tv zat heel Nederland massaal voor Medisch Centrum West en Spijkerhoek.

Laatstgenoemde was een uiterst populaire serie, zich afspelend rond een fictief plein, maar opgenomen in Amersfoort. Het was een van de voorlopers van de Nederlandse soap die we in de jaren’90 leerden kennen. De serie draaide maar liefst vier seizoenen, vrij lang als je bedenkt dat de meeste series in de jaren’80 en begin 1990 gesloten verhalen waren van zo’n 13 afleveringen. Voorbeelden daarvan zijn De fabriek en Dossier Verhulst.

De serie draaide om in totaal negen families, waarvan de families Chaiavelli, Starrenburg, Van den Akker en Verlinden de bekendsten waren. Patty Starrenburg was een van de twee zussen en werd gespeeld door Mary-Lou van Steenis. Haar verhaallijn draaide voornamelijk om de opkomst en ondergang van haar band Shift. Als zangeres van de band raakt ze verslaafd aan de drugs, kickt af, wordt succesvol met de band en na een aantal liefdesperikelen verhuist ze naar Amsterdam om een nieuw leven te beginnen.

Op het hoogtepunt van haar roem in de serie mag de band optreden in Countdown, bijna het hoogst haalbare voor een Nederlandse band in die tijd. Fictie en Non-fictie gaan door elkaar lopen als de plaat en het succesverhaal van de band ook in de echte wereld gaat lopen. Zo komt de band op 22 april 1989 binnen in de top 40 en staat op 20 mei zelfs op 2. Het moet ‘Eternal flame’van The Bangles voor zich laten gaan, maar dat was geen schande. Deze plaat bleef in totaal 7 weken op 1 staan en groeide uit tot hit van 1989. En Patty en haar Shift? De groep keerde nooit meer terug in de top 40, Shift happens…

Een keer maar nooit meer:UB40/Afrika Bambaataa -Reckless( 1988)

In deze aflevering van samenwerkingen die eenmalig waren, er eentje die best vaker had mogen plaatsvinden.

De rapper Kevin Donavan, opgegroeid in The Bronx, kwam al vroeg in een gang terecht. Hij was gedoemd om zijn leven op deze manier voort te zetten. Op zijn 15e won hij echter een opstelwedstrijd met als prijs een trip naar Afrika. Dat is zijn redding geweest. In de binnenlanden van Afrika leerde hij van de stammen daar aanwezig dat hij het geweld moest afzweren en een eigen gemeenschap moest starten in zijn buurt. Deze ervaring maakte een enorme indruk en hij veranderde zijn naam in Afrika Bambaataa Aasim. Bij terugkomst startte hij daar de “Bronx River Organization’, compleet het tegenovergestelde van zijn leven voor de reis, het reilen en zeilen van de ‘Black Spades’-gang. Ook begon hij met zogenaamde block-parties en wordt hij gezien als de uitvinder van de term ‘hiphop’. Hij gebruikte het als verzamelnaam voor zijn filosofie van de vier elementen:de muziek, de teksten, het dansen van de B-boys/ fly-girls en de kunst van graffity. Het hele interessante verhaal van Afrika Bambaataa lees je trouwens hierrrr.

Hoe kwam hij bij UB40 terecht? In 1985 nam hij samen met andere artiesten op initiatief van Little Steven het album Sun City op, genoemd naar het gelijknamige resort. Het was voor de artiesten hét symbool van de apartheid. Drie jaar later nam Afrika zelf het voortouw en ging met meerdere artiesten de studio in en nam het album ‘The Light’op. Het album bevatte 10 samenwerkingen van Afrika Bambaataa, waaronder er een met UB40.

Die keuze was geheel logisch, gezien de anti-apartheidssingle van UB40 uit 1986, ‘Sing our own song’. Het werd het grootste commerciële succes van Afrika Bambaataa ooit, zowel van het album als in de top 40. Voor UB40 was de samenwerking een tussensingle tussen de albums ‘Best of UB 40′ uit 1987 en gewoon ‘UB40′ uit 1988. “Reckless’ leverde de band op dat moment hun 12e top-10 hit op.

Een keer, maar nooit meer: Queen en George Michael – Somebody to love -Five Live (1993)

In deze aflevering van samenwerkingen die in de hitlijsten geen vervolg meer hebben gehad, deze keer de unieke samenwerking tussen George en de overgebleven leden van Queen.

Dat dit nummer ooit in de hitlijst heeft gestaan, heeft natuurlijk zijn oorsprong in het overlijden van Freddie Mercury. Hij maakte op 23 november 1991 via een persbericht bekend dat hij Aids had. Amper 24 uur later overleed een van de grootste entertainers uit de muziekwereld.

Op 20 april 1992 vond het Freddie Mercury Tribute Concert plaats. Het concert stond bol van de unieke samenwerkingen, waaronder de combinatie Axl Rose, Elton John en Queen. Het optreden van Axl’s band Guns’N Roses met ‘Knocking on heaven’s door’ leverde de band hun enige nummer 1-hit op in Nederland.

Toch wordt nog steeds het optreden van George Michael met Queen gezien als het beste optreden en met name het nummer ‘Somebody to love’. Het nummer werd in 1993 een nummer 5 in de top 40 en bereikte de 47e plek in de jaarlijst’93.

Het nummer kwam van de EP ‘Five Live’. Dit was ontstaan nadat het concert het idee was onstaan om alle optredens van George Michael die dag als een soort mini-livealbum uit te brengen. Hij had namelijk buiten dit nummer bijvoorbeeld ook met de toen nog populaire Lisa Stansfield(These are the days of our lives’) opgetreden.

De complete tracklist was:
1. Queen + George Michael – Somebody To Love
2. George Michael – Killer
3. George Michael – Papa Was A Rollin’ Stone
4. Queen + George Michael & Lisa Stansfield – These Are The Days Of Our Lives
5. George Michael – Calling You

Op sommige versies was er sprake van ‘Six live’ omdat het nummer ‘Dear Friends’ van Queen zelf er ook op stond. ‘Killer’, ‘Papa was a rolling stone’ en ‘calling you’ waren geen nummers van Queen, maar respectievelijk Adamski/Seal, The Temptations en Jevetta Steele. Het tweede en derde nummer werden als een medley door elkaar gemixt door PM Dawn, natuurlijk bekend van ‘Set adrift on memory bliss’ en uitgebracht als aparte single, maar deze was geen succes in de top 40. De EP zelf wel. Deze werd als album uitgebracht en scoorde hoog in de albumlijst.

Volgens velen stond tijdens het optreden op die 20e april 1992 de opvolger van Freddie Mercury op het podium, maar de samenwerking is eenmalig geweest en Queen ging later in zee met Paul Rodgers.

Een keer maar nooit meer: Adamski / Seal – Killer (1990)

Je bent eendagsvlieg, maar niemand weet wie je was of hebt gedaan in de top 40. Dat is erg. Dat gebeurde ook na de samenwerking tussen de toen nog onbekende Seal en Adamski. Seal lanceerde zijn carriére met de plaat, Adamski overtrof nooit meer deze hit. Zo kan het ook lopen.

Voor diegenen die moeite hebben met Adamski voor de geest te halen, een klein overzicht. De Britse dj werd als Adam Tinley geboren in 1967. Al op zijn vijftiende had hij een plaat gemaakt, de punkplaat getiteld ‘Babysitter’. De plaat werd maar liefst één keer op de radio gedraaid, en nog minder verkocht waardoor dat het de reden is dat jij de plaat niet kent. Ik ook niet trouwens.

Net als Tiesto begon Adam met een drive-in show waar de platen nog werden aangekondigd. Net als zijn illustere tijdsgenoot ging hij op in de Acid House en bracht hij voorzichtig de single ‘NRG’, uit. Dat was de eerste plaat die onder de naam Adamski uitgebracht werd, genoemd naar George Adamski, een schrijver van science fiction-verhalen.

Tijdens een van zijn optredens ontmoette Adam de toen nog ene Seal, met wie hij het nummer ‘Killer’ opnam. Ik zag het nummer voor het eerst op MTV en was meteen verkocht. Avondenlang heb ik met een videorecorder in de aanslag voor de tv gezeten, hopend dat het nummer voorbij kwam. Wat was ik een potje blij toen dat daadwerkelijk gebeurde…

Maar goed, de single ‘Killer’ kwam uit met op de hoes Adamski’s eigen hondje. Maar de spotlights waren vooral gericht op Seal, en dat wekte jaloezie, want Seal verdiende er een heel goed platencontract mee. Je raadt het al:Er ontstond een ruzie tussen beiden die nooit meer goed kwam. Met de carriére van Adamski ook niet meer. Hij scoorde nog een klein (nr 21, 4 wk) hitje met ‘The space jungle’maar daarna was het in de top 40 over. Hij heeft het in 1998 nog geprobeerd met het album ‘Adamski’s thing’, maar toen dat geen commercieel succes was, nam hij een andere indentiteit aan:Adam Sky, ook weinig van gehoord trouwens…

En Seal? Hij scoorde met zijn eerste solo-single ‘Crasy’ een nummer 1 in 1990 en hield de hits vol tot aan 1995 met het Batman-nummer ‘Kiss from a rose’. Daarna werd het minder, maar ach, hij is getrouwd met Heidi Klum, dus dat zit wel goed.

Eens maar nooit meer:Hillsborough Appeal – Ferry cross the mersey (1989)

Dit was zo’n eenmalig project wat eigenlijk niet had gehoeven. Iedereen kent het Heizel-drama, maar het Hillsborough-drama gaat de Engelse geschiedenis in als de grootste in zijn soort. Er zijn 94 mensen direct omgekomen door verdrukking, 766 mensen raakten gewond. maar liefst 300 mensen werden in het ziekenhuis opgenomen waar nog 2 mensen overleden.

Het drama vond plaats tijdens een halve finale in 1989 van de FA-Cup tussen Liverpool en Nottingham Forrest. Door een wegonderbreking hadden duizenden mensen vertraging. Bij aankomst wilden deze mensen allemaal tegelijk hun vak in, mede omdat de wedstrijd net was begonnen. Tussen deze supporters zaten veel mensen zonder kaartje en toen deze werden geweigerd in het vak ontstond er een bottleneck-effect: Mensen die terug wilden lopen konden niet meer uit het vak dat al vrij vol was en bij de ingang drukten horden mensen iedereen naar voren. Het gevolg was dat mensen die vooraan stonden letterlijk in de val zaten, omdat het vak was afgeschermd met een hek. Voor een aantal was het te laat, zij werden letterlijk verdrukt en hadden geen kans om dit te overleven.

Nader onderzoek wees uit dat vooral te weinig politie de oorzaak is geweest. Er was te weinig controle en overzicht. Door dat gebrek ervan stonden er 3000 fans op een plek waar volgens latere rapporten maar 1600 hadden mogen staan. Andere factoren als bv dronken fans die de menigte hebben aangestuwd, werd als een bijfactor meegenomen. Het gerucht dat de fans extra te laat waren gekomen om zo zonder kaartje binnen te kunnen komen, werd als onzin bestempeld. De aftermath was groot. Engeland was verslagen en naar aanleiding van deze ramp waren in nieuwe stadions alleen zitplaatsen mogelijk. Ook kennen Engelse stadions geen hekken meer voor de vakken, wat het hooliganisme sterk heeft gereduceerd. Heel Engeland leefde mee met Liverpool en zelfs de supporters van aartsvijand Everton legden bloemen neer.

Naar aanleiding van deze ramp werd er een single opgenomen door allemaal artiesten uit Liverpool:Holly Johnson, The Christians, Paul McCartney en Gerry Marsden. De plaat werd geproduceerd door het veelgenoemde trio op deze site, SAW. Gerry Marsden had de single met zijn Pacemakers al een keer opgenomen en dat hij werd betrokken bij deze plaat was logisch. Buiten het feit dat hij geboren was in Liverpool, heeft hij ook ‘You’ll never walk alone’ opgenomen, het lijflied van de Liverpool-supporters.
De opbrengst ging volledig naar de slachtoffers en nabestaanden van deze ramp. Logischerwijs werd de plaat in de UK no1 en hield het daar 3 weken vol. Ook in Nederland deed de single het best aardig. Hoewel het hier wat verder van ons afstond, behaalde het de 20e plek en hield het 5 weken vol. Deze eenmalig single van het gelegenheidscollectief gaat de geschiedenis in als de een-na grootste hit n.a.v. een voetbalramp in de top 40, na de plaat van Hans Kraaij Jr.’s ‘Er kan er altijd maar eentje winnen’, een nummer 3 uit 1997…

more about "untitled", posted with vodpod

Een keer maar nooit meer:Guillermo & Tropical Danny – Toppertje(2006)

Het begon als een grap, dat is het meest gehoorde excuus voor een gimmick-hit. Stiekem hopen de uitvoerende artiesten op een hit, maar in de underdog-positie is het gewoon wat makkelijker.Zo ook deze plaat. Het nummer werd op een heel opmerkelijke manier opgepakt. Door een file-lezer.

René Passet had ze ( Djuro en Daan) zien optreden tijdens Koninginnedag in Amsterdam. Deze opname van AT5 vond ik dan ook leuker en zie je dan ook hieronder. Maar goed, Passet gaf dit aan bij Giel Beelen nadat hij zijn gebruikelijke file-lijstje had doorgegeven op 3FM. Giel ging vervolgens helemaal los op dit nummer. Zo los, dat hij het nummer onafgebroken en voor twee uur lang heeft gedraaid toen hij een programma overnam.

Dit bracht de sneeuwbal aan het rollen en zo kwam de plaat door de verworven aandacht meteen binnen op 20 in de top 40. Het was appeltje-eitje, de plaat ging in no-time (20-7-4-2-1) naar nummer 1 en groeide uit to een van de grootste zomerhits van 2006. De grootste was die van Juanes met ‘La camisa negra’, dat uitgroeide tot top40-hit van het jaar, maar dat terzijde.

Het duo komt met deze plaat toch in dit onderdeel omdat ze het succes nooit meer hebben kunnen evenaren van deze plaat. Er werd nog een plaat met Wolter Kroes opgenomen (Nog een keer ‘Ik heb de hele nacht liggen dromen) omdat het een win-win situatie was. Het duo was fan van de man en de zanger zelf zag er duidelijk een kans in, gezien de populariteit van de heren. Ook wisten ze vlak voor kerstmis ‘06 nog 1 keer in de top 40 te staan met ‘Kerstmis’. Maar een zomer duurt langer dan de kerstdagen, dus na 2 weken, een 23e plek en net in 2007, was het over voor het duo…

Een keer,maar nooit meer: Cliff Richard/Young ones -Living doll(1986)

Tijd voor een nieuw onderdeel. Eenmalige projecten, voor een goed doel of gewoon voor de grap. Elk jaar heb je er wel een paar. Sommige toevallige samenwerkingen groeien uit tot enorme hits.

Neem nu de bizarre samenwerking tussen de ietwat houterige Cliff Richard en de losgeslagen Young Ones. Hoewel bizar? Mensen die de serie ‘The Young ones’ kennen, weten dat het karakter Rick groot fan was van Cliff. Ook kwamen er vele grappen direct of indirect over Cliff voorbij en de titelsong was een single van Cliff.

De hoofdkarakters uit de serie, Vyvyan (Adrian Edmondson), Rick (Rik Mayall), Neil (Nigel Planer) en Mike (Christopher Ryan) speelden eeuwige studenten in de serie. In elke aflevering kregen ze te maken met een lid van Balowski familie, gespeeld door Alexei Sayle. De afleveringen stonden los van elkaar en hadden de meest absurde plotwendingen en elke keer een optreden van een bekende band die op een of andere manier toch in het verhaal pasten. De Young Ones waren compleet tegenovergesteld van Cliff en dat werd dan ook als running gag in de serie gebruikt. De serie eindigde in 1984 met de uitroep van Rick tijdens een wilde autorit. Verschrikt roept hij ‘Look out! Cliff!’ Terwijl de drie anderen uit het raam kijken waar Cliff Richard dan is, dendert de auto door een reclamebord met Cliff’s afbeelding rechtstreeks een afgrond (a cliff) in. Dat was meteen de laatste grap over Cliff.

Met dat gegeven namen Rick Mayall en Adrian Edmonson namens de Young Ones in 1986 contact op met Cliff Richard, nadat hen was gevraagd iets te doen voor Comic Relief. Comic Relief is een jaarlijks terugkerend spectakel op de Britse tv voor het goede doel, met veel comedy. Tot de verrassing van de heren vond Cliff het een heel leuk idee en werden de opnamen voor de single en video gemaakt. Na een enorme respons van het publiek werd de plaat uitgebracht in de UK. Daar ging de plaat in no-time naar nr1 en bleef daar 3 weken staan. Het succes bleef niet ongemerkt en ook in Nederland groeide de vraag. De plaat kwam op 16 binnen en knalde meteen naar 1. Het stond daarmee jarenlang in het recordlijstje ‘Grootste jump naar 1′.

Voor Cliff Richard was het een bijzonder momentje in de top 40. Living doll’ was oorspronkelijk zijn eerste hit in Nederland, al in 1959. Met deze re-make uit 1986 scoorde hij zijn derde nr1 in de top40 en zijn zevende in totaal. Daarmee had hij in elke decennium(‘60, ‘70 en ‘80) wel een nummer 1 behaald. Om het cirkeltje rond te maken:De titelsong uit de serie, ‘The young ones’, was trouwens Cliff’s eerste nummer 1 in Nederland, in het preshistorische tijdperk voor de top 40.

En dan de Young Ones. Het kan een beetje als afscheidssingle worden beschouwd van de vier, omdat de serie al twee jaar was gestopt. De serie kreeg in de jaren ‘90 een onofficieel vervolg in de vorm van ‘Bottom.’ Maar goed, deze samenwerking is nog steeds legendarisch en gaat de geschiedenis in als de enige Comic Relief-hit in Nederland…