So 2010 (Jaaroverzicht)

De numéro uno’s
Met 10 lijstaanvoerders hadden we op dat gebied een ongekend lage oogst en saaiheid aan de top. Dan moet ik ook niet nog eens komen met een droge opsomming. Want hoe verliep het verloop op de numéro uno dit jaar eigenlijk?

Daar vraag je nogal wat. Wat kan ik zeggen? Met de helft minstens 7 weken als een luie ‘Billionaire’ op 1, was het niet bijster spannend aan de top. Owl City gaf al het voorzetje met kerstmis vorig jaar. Zijn ‘Fireflies’ waren niet weg te krijgen, welke plaat er ook de top-3 in knalde. Eind februari raasde met een ‘Bumpy ride’ dan toch Train over de vuurvliegjes heen en hadden we in maart eindelijk een nieuwe nummer 1. ‘Hey, Soulsister’ klonk het vanaf de koppositie. In een dansbaar nummer was het elke week weer ‘Alors on dance’ , hield Train stand en ging de rest gewoon met de Stromae.

Ja, het waren niet louter Amerikaanse acts op 1 dit jaar. Hoewel de voertaal over het algemeen Engels was op de bovenste plek hoorden we twee maal verschuldigend ‘We no speak Americano’. Maakt niet uit, of we nou een Belgische of een paar Zweedse acts op 1 hadden staan:hoe je hits scoort begrepen ze allemaal. Dat is universeel, net als de middelvinger van Cee loo Green. ‘F**k you’ ging daarmee ook naar alle critici die dachten dat Train een stoptreintje was na één grote hit in 2003. Waarom hun soulsister dit jaar zo speciaal was, ze had geen idee. Dat wisten Bruno Mars en B.O.B. daar in tegen wel. Het was ‘Just the way you are’ en geen enkele plaat had ‘Nothing on you’. Simpel. Daarom eindigt de plaat dan ook op ‘One’ in de jaarlijst.

En om even in het getal 1 te blijven:De plaat die met 1 punt helemaal onderaan in de jaarlijst 2010 gaat eindigen was dé trotse nummer 1 van vorig jaar. Ok, alors on dance, nog 1 keertje dan maar.

De comebacks

Hier een selectie uit de grootste comebacks in de top 40, bepaald op het aantal jaar dat we ze hebben moeten missen.

10.Nelly(2006)
Na vier jaar winterslaap kwam Nelly vorige week weer binnen in de top 40 met ‘Just a dream’
09.Cee Loo Green(2006)
Na vier jaar geleden zich als Gnarls Barkley hardop af te vragen of we niet allemaal gek waren geworden, ging hij dit jaar zijn eigen gang. Letterlijk, en met die houding leidde hij drie weken de top 40.
08.Lange Frans(2006)
Zing voor me… Nee Frans, zing jij maar eens. Dat rappen is als slappe koffie, maar met Thé Lau bewees de man wel ijzersterk terug te kunnen komen.
07.Usher(2005)
In het jaar dat Schnappie een hit scoorde verliet Usher gedesillusioneerd de top 40. OMG, zulke slechte muziek, dat kon beter. Inderdaad,een dj liet horen dat het inderdaad beter kon en behalve Nederland vielen Usher en Pitbull als een blok voor deze plaat.
06.Train(2003)
Afgeschreven na die ene hit in 2003 en jarenlang vergeten. De band kwam keihard terug. Het raakte niet alleen het predicaat eendagsvlieg kwijt en werd niet alleen een nummer 1 rijker, maar pakte meteen ook de top40-hit van het jaar met ‘Hey Soulsister’. Zo doe je dat.
05.Sophie Ellis bextor(2002)
‘Not giving up on love’ en not giving up at all bewijst dat dan alles mogelijk is. Zelfs een top40-comeback voor Sophie.
04.Vengaboys(2000)
De Vengaboys hadden altijd een ietwat oppervlakkig imago. Daarom besloten ze aan ruimtewetenschap te gaan doen, en met succes:de ‘Rocket to Uranus’ belandde in de top 40.
03.Pearl Jam(1998)
Een adempauze kan uitstekend werken. ‘Just breath’ en dan terugkomen met een briljante ballad.
02.Paul Elstak(1996)
Een grote in de happy-hardcore en vergeten door een volgende generatie. Met het toetsenbord op standje Turbo, zo uit de jaren’90 naar de top 40 van 2010. Dat allemaal dankzij de New Kids die de man weer naar het hoogste platform brachten.
01.Ray en Anita (als 2 unlimited 1996)
Nog eerder verdwenen uit de top 40 dan de act die hen wereldberoemd maakte:2 Unlimited. Na ruzies met de producers en met elkaar maakten ze het ‘In the name of love’ weer goed en pakten meteen een top 10-hit….deze:

Flashback 2010:Het jaar van Caro Emerald
Nu de kaarten zijn geschud en de prijzen worden uitgereikt, is het tijd om de winnaars aan te wijzen. Op tv-gebied hoeft het niet zo moeilijk te zijn, imititaties met een paar oude slechte pruiken en dito grappen levert vaak al goud op. Dat is in de muziek ook zo, en dat soort acts verdwijnen weer net zo snel als ze zijn gekomen. Zo zien we vanzelfsprekend Yolanda be Cool volgend jaar niet meer terug. Maar in 2010 kunnen we hen in hitlijstenland als de winnaar aanwijzen. Nee, over het hele geheel gezien was er één winnares:Caro Emerald. Het jaar 2010 was haar jaar en dat hebben we ook geweten. Ze eindigt in alle belangrijke lijstjes in de top 5 en deze graadmeter toont haar totale dominantie aan, lees je mee?

Laten we eerst het maar een over ‘A night like this’ hebben. De single eindige op 5 in de top 40 jaarlijst met 107 punten achterstand op de grootste top40-hit van 2010:Train’s ‘Hey Soulsister’. Dat lijkt een grote achterstand, maar met een puntenaantal van 694 punten was ze bijvoorbeeld in 2003, 2002 of 2001 met voorsprong de nummer 1 van het jaar geworden. Maar dat is de top 40, daar gelden andere regels. Als we puur naar verkoop kijken en de factor airplay weglaten, dan ziet het er nog beter uit. De single eindigde als twee na bestverkochte single en een na meest gedownloade single van 2010. In beide lijstjes moest ze de zomerhit van 2010, Yolanda be cool’s We speak no Americano voor laten gaan en wisselt ze in beide lijsten stuivertje met Stromea’s ‘Alors on dance’.

Op single-gebied erg veel concurrentie, maar uiteindelijk zeer aanwezig. Qua album heerste Caro volkomen. op 6 februari begon haar zegetocht door de eerste plek te pakken met ‘Deleted scenes from the cutting floor’ . Dat hield ze tot nu toe maar liefst 29 weken vol, een absoluut record. In november leek ze al de zekere nummer 1 te worden, maar Marco maakte het nog ven spannend. Niet meer dan dat, want Caro heeft uiteindelijk met straatlengte voorsprong meer albums dan Marco of wie dan ook verkocht. Hier lag de concurrentie volledig bij nationale artiesten, maar zelfs normaal gesproken zekerheidjes in de Nederlandse muziek konden haar niet bijbenen.

Nee, als we de singleslijstjes naast elkaar houden dan was 2010 John Mayer, Cheryl Cole, Yolanda be Cool, Stromea en Train. Op albumgebied heetten de echte toppers geen Rene, Jeroen of Gerard, maar was het Jan Smit, Marco Borsato Nick en Simon en K3. Daar liep platenkopend Nederland voor warm, maar al deze muziek was niet meer dan een opwarmertje voor het succes wat Caro hier had …en omgetwijfeld in het buitenland gaat krijgen. Zo zie je maar, het jaar 2010 had aan de ene kant een Carlo met die imitaties en aan de andere een Caro die muziek weer opnieuw uitvond. Dat deed Yolanda ook, maar die waren ten opzichte van Caro alleen maar cool in 2010 en daar blijft het dan ook bij.

voormalig Chartsattack

%d bloggers liken dit: